Ξένα έντυπα Δημοσιεύσεις στο πολύγλωσσο περιοδικό "ARCS Prose Poetry" του Anwer Ghani, Ιράκ   Αναζήτηση, (13-2-2026)      Έψαυες τρυφερά τα πέταλα των γιασεμιών, αναζητώντας το φως, κι αυτό, στ’ άρωμά τους κρυμμένο, ανακαλούσε μνήμες αρχέγονες κι αγάπες μακρινές, σαν εκείνες που, όταν τις ζεις, λες πως άξιζε μόνο γι’ αυτές να ζήσεις. Κι εκεί, στο ψιθύρισμα των φύλλων και στο πετάρισμα των πουλιών, μυστικές φωνές μηνύματα σου φέρνανε και ξυπνούσε η ψυχή, αναζητώντας μια αγάπη διαλεχτή που μέσα σου βαθιά κατοικούσε. Και τότε άστραψε το φως κι όλα γύρω έλαμψαν κι η χαρά πρόβαλε, για να ράνει με μύρα κάθε πόνο.     Αγάπης άνθη (ανέκδοτο), τεύχος Μαρτίου 2026      Στόλιζες τα μαλλιά της μ’ άνθη μυγδαλιάς μέσα στη χειμωνιά κι εκείνη, ως άγγελος ερωτευμένος επί γης, έμελπε τραγουδάκια χαρωπά και έλαμπε ο τόπος πέριξ κι ευφραινόταν η ψυχή σας! Όμως, έφτασε κάποια  χειμωνιά πολύ βαριά, της μυγδαλιάς τα πέταλα δεν άνοιξαν εκείνη τη χρονιά και μείνανε τα χέρια σου από άνθη αδειανά, αστόλιστα της κόρης τα μαλλιά και η απουσία της αλλοτινής, ρόδινης ομορφιάς σήμανε και το τέλος κείνης της χρωματιστής αγάπης!         Δίψα       Ρουφούσες τις δροσοσταλίδες της αυγής, σαν στρατοκόπος που τα σωθικά του η  δίψα έκαψε! Επίμονα κορφολογούσες τις δροσιές από φυλλώματα και μπουμπουκάκια νιόβγαλτα, ώσπου ο ήλιος, πάντα φωτεινός, τις έκλεψε -τι συμφορά!- κι έμεινες συ ζωή ν’ αναζητάς, μόνος μέσα στην ερημιά και διψασμένος. Αλλά η δίψα η δική σου ήτανε φωτιά, τέτοια που ούτε καταιγίδα θεϊκή δεν θα μπορούσε να τη σβήσει. Τι η αγάπη σε βαλάντωνε βαθιά κι αυτή η δίψα μόνο με αγάπη σβήνει!    Δάκρυα     Ήταν πολύς ο πόνος που στα μάτια της τα θαλασσιά  καθρεφτιζόταν. Το στόμα της, ερμητικά κλειστό, δεν μολογούσε όλα κείνα που η ψυχή της έκρυβε σαν φυλαχτό, τι, κάθε ομολογία τους, μ’ άγριο ποτάμι θα ’μοιαζε που τίποτε δεν θ’ άφηνε στο πέρασμά του. Μόνο η νύχτα -αχ, αυτή η νύχτα των μυστικών και των λυγμών!- γνώριζε τον πόνο κείνον τον απύθμενο και τον κρυφό, γιατί, τότε, τα μάτια της τα όμορφα κόμπους δακρύων έχυναν χωρίς φραγμούς, ίδια μαργαριτάρια μαύρα που από βάθη σκοτεινά ξεχύνονταν, χαρίζοντας παραμυθία ακριβή για λίγο. Μόνο η νύχτα…     *To "ARCS Prose Poetry" έπαψε να κυκλοφορεί αυτόνομα και "συγχωνεύτηκε" με το "Poetry Leaves".               Seeking      You caressed the jasmine petals with gentle hands, seeking the hidden light that lingered in their scent - light that stirred ancient memories and loves long past, the kind that make you feel life itself was meant only for their sake. In the whisper of leaves, in the delicate flutter of birds, secret voices carried messages to your soul, awakening it, longing for a love chosen, dwelling quietly in your depths. Then, suddenly, the light shone, and all around you glimmered; joy rose like a gentle tide, ready to anoint every ache with its sacred balm. Poetry Leaves Τεύχος 2 Βιβλίο 1071199   Blossoms of Love     You would adorn her hair with almond blossoms in the heart of winter, and she - like a love-struck angel upon the earth - would hum her cheerful little songs. The world around you glowed, and your souls rejoiced. But then came a winter far too heavy. That year, the almond petals did not unfold. Your hands remained empty of blossoms, her hair unadorned, and the absence of that former rosy beauty marked the end of that once radiant, colorful love.      Anwer Ghani: New on the blog: BLOSSOMS OF LOVE by Panagiota P. Lampri - a tender reflection on love and beauty that blooms on the page. Read the full poem and immerse yourself in its imagery and emotion: ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ Π. ΛΑΜΠΡΗ ΤΕΥΧΟΣ 1   Thirst You drank the dewdrops of dawn like a wanderer whose entrails had been scorched by thirst! Persistently you gathered the coolness from leaves and newborn buds, until the sun, always radiant, stole them away - what a calamity! - and you were left searching for life, alone in the wasteland, parched. But your thirst was fire, a fire no divine storm could ever put out. For love had struck you deep, and this thirst of yours can be quenched only by love! https://drive.google.com/drive/u/1/folders/1FB_EvtZ2_5M_jxzQPPDlgLG2terCJGfp   Tears (τεύχος 4ο) The pain was so great that it was reflected in her sea-blue eyes. Her lips, tightly sealed, would not confess all that her soul kept hidden like a talisman; for any confession would have been like a wild river, leaving nothing in its wake. Only the night - ah, that night of secrets and sobbing - knew that unfathomable, hidden sorrow; for then her beautiful eyes shed clusters of tears without restraint, like dark pearls pouring out of shadowy depths, granting a precious solace for a while. Only the night… https://www.slideshare.net/slideshow/arcs-prose-poetry-issue-4-the-prose-poetry-world-pdf/286735966